Özel Hayal Dünyası Anaokulu

Burası sanırım çölde vaha. Hülya hanım müthiş bir insan. Sevgiler

Bu okulla ilgili yaşadığımız deneyimi bir anne olarak paylaşmak istiyorum. 3 yaşındaki oğlum Ali, Temmuz ayında bu okulun yaz okuluna başladı. Bir aylık ücretini ödemiş olmamıza rağmen tatil programımız nedeniyle yaklaşık iki hafta devam edebildi. Temmuz ayında özellikle oryantasyon konusunda bize son derece güven verici konuşuldu. Çocukların başlangıçta ağlayabileceği, alışmalarının zaman alabileceği, hatta gerekirse öğretmenin velinin beklediği odada çocukla yerde oynayarak onun okula alışmasına yardımcı olacağı anlatıldı. O dönemde oğlumla gerçekten de ilgili davranıldığını gördük. Ağustos ayında tatilde olduğumuz için yaz okuluna devam etmedik. Eylül ayında da tatilimiz nedeniyle okula bir hafta geç başladık. Oğlum okula yeniden başladı. Henüz oryantasyonun ikinci günüydü ve oğlum okula girerken ağlıyor, benden ayrılmak istemiyordu. Bizi bir pedagogla görüştürdüler. Yaklaşık 15 dakika küçük bir odada görüştük. Oğlum zaten okula girmek istemediği için huzursuzdu, sürekli beni çekerek dışarı çıkmak ve gitmek istiyordu. Pedagogu da hayatında ilk kez görüyordu. Doğal olarak onun söylediklerine cevap vermek veya istediği şeyleri yapmak istemedi. Buna rağmen bu kısa görüşmenin ardından bize oğlumuzun “göz temasının çok az olduğu, bize çok bağlı olduğu” söylendi ve çocuk psikiyatrisi/pedagog değerlendirmesine götürmemiz gerektiği belirtildi. Beni asıl şaşırtan ve üzen ise Temmuz ayında bize anlatılan oryantasyon yaklaşımıyla bugün karşılaştığımız yaklaşım arasındaki büyük fark oldu. Temmuz ayında “çocuk ağlarsa öğretmen gerekirse yanında yerde oynar, yeter ki alışsın” denilirken, Eylül ayında okul daha yoğunken oğlumun henüz ikinci günündeki ağlamasına karşı aynı sabrı ve ilgiyi göremedim. Biz okuldan ayrılmaya karar vererek gitmedik. Tam tersine, okul ücretimizi ödemeye gitmiştik. Ancak görüşmenin sonunda bize hissettirilen ve söylenenler sonucunda oğlumuzun bu okulda devam etmesinin istenmediği izlenimiyle ayrıldık. Elbette bir eğitimci veya uzman çocukta gerçekten endişe duyduğu bir durum görürse bunu ailesiyle paylaşmalıdır. Buna hiçbir itirazım yok. Ancak 3 yaşındaki bir çocuğun yeni başladığı okulda, annesinden ayrılırken ağladığı ve yabancı bir kişiyle yaklaşık 15 dakika bulunduğu bir ortamda yapılan gözlemin bu kadar hızlı şekilde değerlendirilmesini doğru bulmuyorum. Ayrıca oğlumun ağladığı için sınıfın düzenini zorlaştırdığı ve okulun yoğun olduğu bu dönemde onun oryantasyonuyla yeterince uğraşılmak istenmediği yönünde bende ciddi bir izlenim oluştu. Bunun gerçekten sebep olup olmadığını elbette bilemem; ancak bir anne olarak gördüğüm yaklaşım bana bunu hissettirdi. En önemlisi de biz oğlumuzu okuldan almaya gitmedik; oğlumuzun okul ücretini ödemeye gittik. Günün sonunda ise bir daha gelmememiz gerektiği hissiyle okuldan ayrıldık. Bir çocuğun oryantasyonu iki günde tamamlanmak zorunda değildir. Bazı çocuk iki günde, bazı çocuk iki haftada alışır. Ben bir anaokulundan özellikle 3 yaşındaki bir çocuğa bu zamanı ve güveni vermesini beklerdim. Bizim yaşadığımız deneyim maalesef böyle oldu ve bu yaklaşım nedeniyle oğlumuzu artık bu okula göndermeyeceğiz.

İki yıl önce bu yorumu yapmıştık. Ama bütün yorumları sildirmişler. Bu nedenle yorumu yeniden paylaşıyoruz. Az sayıda personel çalıştırdığı için güvenlik açığı bulunan bir anaokulu. Her zaman okulda bulunmayan okul müdür yardımcısı Beyza Hanım diğer öğretmenlere yardımcı olmaya çalışıyor, fakat yeterli değil. 2024 Nisan ayında oğlumu okuldan almaya gittiğimde okulun bahçesinde başka bir öğrencinin velisi oğlumuzu severken başındaki yarayı fark edip bana söyledi. Oğlumuzun başının arkasında 2 cm'lik açık yara vardı. Durumu öğretmenine sorduğumda yaranın nasıl oluştuğuna ilişkin bilgisinin olmadığını söyledi. Oğlumuzu acilen önce eczaneye sonra da eşimle beraber bir hastaneye götürdük. Hastanede başına iki dikiş atıldı. Tüm bu olaylar yaşanırken ne öğretmeni ne de okul yönetiminden herhangi biri bizimle hastaneye eşlik etmedikleri gibi, oğlumuzun durumunu dahi sormadılar. Hastane dönüşünde olay hakkında bilgi vermesi ve durumu aydınlatması için okulun sahibi Hülya Hanım’ı aradık. Kendisinden, okuldaki kamera kayıtlarını ve okulun içinde veya bahçesinde böyle bir yaralanmaya sebep olabilecek cisim vs. olup olmadığını kontrol etmesini rica ettik. Kendisi, sınıflarda ve koridorda kamera bulunmadığını; ertesi gün okulu kontrole gittiğinde içeride ve bahçede herhangi kesici-delici bir cisme rastlamadığını belirtti. Birkaç gün sonra okulun psikoloğuyla ve Hülya Hanımla yüz yüze görüşmek için okula gittik. Okulun müdür yardımcısı Beyza Hanım kapıyı açtı ve tedirgin bir biçimde Hülya Hanım’ın içeride bizi beklediğini söylemekle yetindi. Ne oğlumuzun durumunu sordu ne de geçmiş olsun dedi. Hülya Hanım, sadece olayın nasıl olduğunu anlayamadığını belirtti. Aynı tavrı, sözleşmeyi sona erdirmek için gittiğimde sınıf öğretmeni de sürdürdü. Sanki böyle bir yaralanma gerçekleşmemiş gibi kapıyı açıp “buyrun hoşgeldiniz” demekle yetindi. Olayın gerçekleştiği tarihten sözleşmeyi sona erdirdiğimiz güne kadar (yaklaşık iki hafta) oğlumuzun durumuyla ilgili hiçbir şekilde aranmadık. Kendileriyle herhangi bir tartışma vs. de yaşamadık bu sürede. Olaydaki ihmal ve sonrasındaki umursamazlık nedeniyle savcılığa suç duyurusunda bulunduk, Kadıköy İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü de başvurumuz üzerine disiplin soruşturması başlattı. Anaokullarında çeşitli yaralanmalar olabilir. Çocuk kendisi bir yere çarpabilir, arkadaşı vurabilir/itebilir. Fakat yaralanmanın nasıl gerçekleştiğinin bilinmesi, bu konuda bir açıklama yapılabilmesi gerekir. Okul öncesi çocukların bakımıyla ilgilenmek amacıyla kurulmuş bu gibi kurumların “olayın nasıl gerçekleştiğini biz de bilmiyoruz” gibi ifadelerde kullanma lüksü bulunmaz. Etkisi hemen ortaya çıkmayan kuduz, tetanos, beyin travması gibi ihtimaller karşısında okulların her şeye hâkim olması ve durumu derhal ebeveyne bildirmesi gerekir. Okul yönetimi ve personeli oğlumuzun nasıl yaralandığını bilmediği gibi, sonraki süreçte de umursamaz bir tutum içerisine girdi. Hepsi, adeta önceden çalışılmış bir biçimde, oğlumuzun nasıl olduğunu bile sormaktan imtina ettiler. Onları kendi kurumlarında gerçekleşen bir olay nedeniyle yaralanan dört yaşındaki bir çocuğun sağlığını dahi sormaktan alıkoyan, onları korkutan şey neydi? Bilmiyoruz. Ayrıca Kadıköy Kaymakamlığının yargılamaya izin vermemesi için, yapılan ön-incelemede gerçeklerle örtüşmeyen ifade verdiler. Yargılanmamak için böyle bir yola başvurmak anlaşılır olmakla beraber acınası bir durum. Umarım bu durum kendilerine dert olmuştur. İnsanları zor zamanlardaki tutumlarıyla değerlendirmek gerek. Rahat ve mutlu zamanlarda herkes “iyi”dir. Önemli olan kriz durumunda yapılanlardır. Hayal Dünyası Anaokulu bu konuda sınıfta kaldı ne yazık ki. Bana, eşime ve oğlumuza verdikleri manevi zararı hiçbir şey telafi edemez. Oğlumuzu böyle bir okula yaklaşık sekiz ay boyunca teslim ettiğimiz için çok pişmanız. Oğlumuzun vücut bütünlüğünün korunmasında ağır ihmali olan bu okulu önermiyoruz.